شب نامه (۴)

کاری از روزبه نوید

    محمد زهری 
    از مجموعه برای هر ستاره 

        شبی از شب ها

        به ستاره گفتم:

        «چشم تو روشن،

        که به بیداری خود،

        چشم مرا می بینی.»

ویرایش از تارنمای داریره المعارف روشنگری

پایان

شب نامه (۳)

محمد زهری 
از مجموعه برای هر ستاره 

          شبی از شب ها

          آتش کبریتی

          در پناه مشتی،

          دور از باد

          ـ تا دلی، گرم و زبانی، گرم

          باشد ـ

          شمع کافوری را آتش زد .

ویرایش از تارنمای دایره المعارف روشنگری

پایان

شب نامه (۲)

عکس از روزبه نوید

محمد زهری 
از مجموعه برای هر ستاره 

         شبی از شب ها

         مرغِ دلتنگی

         که ز دیداری خالی بود

         در به در، در قفس سُربی شب

         جادهٔ شیری صبحی را می جست.

ویرایش از تارنمای محمد زهری

پایان

شب نامه (۱)

کاری از روزبه نوید
محمد زهری 

از مجموعه برای هر ستاره 

               شبی از شب ها

               ـ همهٔ شب ـ

               آینهٔ طاقچهٔ تاریک

               گلهٔ رنگ و خط عالم را

               از گذرگاه نگاه،

               رم داد

               که پلنگان سیاهی، از چشمهٔ چشمش،

               آب می نوشیدند.

ویرایش از تارنمای محمد زهری

پایان

وقتی تو نیستی

اثری از حسین رزاقی
محمد زهری 

از مجموعه برای هر ستاره 

تهران ـ شهریور ۱۳۴۲

               وقتی تو نیستی

               تا روز نو، نگارِ شگون* گیرد

               من نیز ـ ای پناه،

               ای دلنواز، ـ

               تنها ترین پرندهٔ بی آشیانه ام

               الفت به هیچ آب و گِل ام نیست

              پندار بی تو بودن و سر سبزی

              ـ حتی برای یک نفس عمرـ

              پندار خام کِشتهٔ دیم** است و خشکسال

              دل،

              ـ این بی قرارـ

              چون خانه در غروب خزان، تنگ می شود

               وقتی تو نیستی

              انگار شهرِ همهمه، خالی است

               ره، رهگذار را

              ـ از وحشت سرایت طاعون ـ

              از خویش رانده است

              با من که خوابگردِ غریبم،

              یک در، به روی پیک پیامی، گشاده نیست.

              وقتی تو نیستی

              من نیز نیستم.

    *شگون: میمنت، خجستگی

   **دیم: زراعت با آب باران

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

پایان

شهر خالی نیست

عکس از روزبه نوید

محمد زهری 
از مجموعه برای هر ستاره 

تهران ـ شهریور 1342 

               دست ِ بادی - گرچه جام جان - تهی کرد از شراب پاک اطمینان

               تا سلامت مانده جام جان،

               باز هم لبریز باید شد

               ابرهای تازه را با ابرهای کهنه باید بست

               بعد باران خواست

               از زمین ـ آنگاه ـ چشم مخملی از سبزه یا آیینه ای از چشمه ساری داشت،

               تا توان از سینه ی خار بیابان، شیرخشت عافیت دوشید

               از سر ِ دیوار باغی، برگ بیدی چید

               یا گل خطمی، به دامن ریخت

گل ختمی: عکس از روزبه نوید

               باز باید دست را با دست های دیگران پیوست

               تا غروب کوچه، بازی کرد

               با کبوترها، پیام از آسمان آورد

               طاق ایوان را پناه ِ بی پناهی پرستو ساخت

              باز هم لبخند باید شد

               گرچه شهر از زهرخند ِ دشمنی، تلخ است،

               شهد باید شد،

               گوارا شد

     دوست را باید میان خیل ِ دشمن، یافت

                همنفس، همراه باید شد

                با هزاران مشعل، از چنگال ِ شب باید رهایی جست

                شهر خالی نیست

                گوش باش، آواز می آید از آن خانه

                همزبانی، همدلی را می سراید

                  گوش باش!

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

پایان