امروز را عشق است

محمد زهری
امروز را عشق است
(تهران ـ بهمن ماه ۱۳۳۵)

              در چنتهٔ بود و نبود، امروز را عشق است
              امروز را با آن گذرگاه نگارینش

              با زندگی مان، گر فریبی هست، باشد
              زیرا زمانه سر به سر رنگ و فریب است
              دل های ما بیگانه، اما چهره ها مان آشناگونه است.
‌
              ما ابلهان، بیهوده می گوییم: «با هم
              یک دلیم و یک زبانیم
              در بزم هم، مستیم
              در سوگ هم، اندوهناکیم.»

              دیگر نمی دانیم در هر بزم، شادی نیست
              در هر سوگ، ماتم نیست.

              ما خود شناس و خود پرستیم
              خود را میان هر نبود و بود می جوییم

              از خویش می گوییم و هم با خویش می گوییم
              اینها فریب است و فریب است و فریب است
              دردا که نام این تهی را زندگانی می گذاریم

             در چنتهٔ بود و نبود، امروز را عشق است
              امروز را با آن گذرگاه نگارینش

              فردا و دیروزی که انبانش پر از هیچ است
             هرگز نمی ارزد به ضایع کردن امروزِ شیرینش

             من خویش می گویم، ولی یک لحظه هم باور نمی دارم
             من 

              ـ همچنان تو ـ 

              این سراب تشنگان را آب پندارم

              با دشمنان مرده در کارام
              دل را به هیچ و پوچ می بندم

              گاهی دلم افسوس روز رفته را دارد،
              یا از گذشتش شادمانم

              گاهی هم از فردای نا آگاه ترسانم
              یا می نشینم با امید روز نو، با آن گذرگاه نگارینش. 

پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

پنجرهٔ بسته

محمد زهری
از مجموعه برای هر ستاره
تهران ـ آذر ۱۳۳۵

              گر نمی دانستی این آوازه خوان مست
              از برای دختری «دل دور و تن نزدیک» می خواند،
              کاو کسی غیر از تو 

              ـ با آن گوش سنگین، سینهٔ سنگین، نگاه سرد ـ 

              نیست.

              شاید از دروازه یک پنجره، خم می شدی، آرام
              می شنیدی، آنچه می خواند
              نوحهٔ اندوه او در سینه تنگت، گران می گشت
              گریه می کردی، گل سرخی به پایش می فکندی نرم.

              حیف، می دانی که این آوازه خوان مست
              نغمه ساز مهر بی فرجام تو ست
              در سکوتش چون نمی خواند، در صدایش، چون که می خواند،
              راز تو، آواز توست
              چشم امیدش در این شهر فریب آمیز، بر این پنجره، بسته است
              منتظر، شاید که روزی روزگاری باز گردد
              یک گل سرخی به پیش پایش افتد
              برق یک لبخنده ای روشن شود در هالهٔ موی سیاهی

              پنجره بسته است
              باز، با اندوه خود، آوازه خوان مست
              از برای دختری «دل دور و تن نزدیک» می خواند.

              باز می خواند...

 پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

هر چه دارم، می فروشم

محمد زهری

از مجموعه برای هر ستاره

تهران - ۵ فروردین ۱۳۴۵

                                  روزها را می فروشم، 

                          روزهای بی سحر، بی شام: 

                     خانه های خالی ِ رنگین رسوایی

                  گام ها را تیز کرده،
                رفته تا آنجا که یادش مانده با افسانه ی انبوه

                   سال ها را می فروشم

                    سال های بی خبر، بی نام:

                    دانه های خوشه ی شیرین تنهایی

                   بال ها را باز کرده،

                   خفته سنگین در غلاف پیله ی ابریشم ِ اندوه  

                   ای که سودا می کنی با خلق، دیبای زمین را و زمان را

                      گوهر ابر بهاران را و طوق روشن ِ رنگین کمان را 

                  من که اینک با تو همدوشم

                  آشنای سرکشی های فراموش ام
             رفته با سودای دیرین، شور و جوشم

                    هر چه دارم می فروشم:

                   روزهای بی سحر، بی شام

                   سال های بی خبر، بی نام

                   می فروشم تا که بفروشی

                   یک نگین از پهندشت ِ خاک

                  یک نفس از سینه ی آرام

                   یک نگاه دلنشین ِ پاک

                  بعد از آن با یک شب جاوید خاموشی، همآغوشی! 

پایان 

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

اما چرا؟

محمد زهری

از مجموعه برای هر ستار
تهران ـ اسفند ۱۳۳۶

              اینجا همان جاست
              من هم همانم،
              اما چرا آواز اندوهی نمی خوانم؟
              پیشانی تبدار را
              بر شیشه های پنجره دیگر نمی سایم؟

              ابر بهار چشم بیدارم، نمی بارد
              دیگر نمی مانم به آن مردی که می گریید، می خندید،
              می افتاد، بر می خاست.

              اینجا همان جاست
              آنجا که بر دیوار آن آویخته تصویر
              آیینه اش را روی٘ پوشیده، غبار روزگار پیر
              در بسترش بوی تن لولی وشان مست 
              مانده در شبان تیره، بی تدبیر
              از پنجره بیرون، سکوت روشن شبگیر

              من هم، همانم
              آن بی دل رسوای خوش سودای بد رفتار
              سوداگر چشم سیاه و گیسوان تار
              فرمانگزار سینهٔ آشفتهٔ بیمار

              اینجا، همان جا ست
              من هم، همانم
              اما چرا آواز اندوهی نمی خوانم؟
              دیگر نمی مانم به آن مردی که می گریید،
              می خندید،
              می افتاد، بر می خاست؟

پایان

ویرایش از تار نمای دائره المعارف روشنگری