در باغ افتخار

عکس از روزبه نوید

محمد زهری
از مجموعه برای هر ستاره
تهران ـ شهریور ۱۳۴۱

             در باغ افتخار

             بوی گلی که باد در آغوش می کشید
             بی آن که زنده ماند در شیره ی گلاب
             مسموم می شود

             در چشم انتظار
             در ﺯَﻣــﻬَــﺮﯾــﺮ*برف زمستانی
             دیوارِ گرمِ سینه کشِ آفتابِ تند
             معدوم می شود

             شب، بی ترانه ایّ و نشانی
             بر این خراب خواب
             بیدار می شود

             سقف سیاه عرش
             در سایه ی سکوت غم، آوار می شود
             خاک صبور
             بیمار می شود.

            ای مانده، تلخ و تنها در باغ افتخار،
            با دست تنگ و دیده ی نابینا
            آیا چه نادره خواهی دید؟

                       * زمهریر: سرمای سخت

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

پایان

خويش نا درويش

کاری از روزبه نوید

محمد زهری

از مجموعه برای هر ستاره

تهران ـ فروردین ۱۳۴۱

نه آن شیرم که با دشمن در آیم

مرا آن بس که من با من بر آیم

                         نظامی

         نهان كردن ندارد سود

               من از با  «خويش» بودن در ستوهم

               اگر چه سنگ سنگم، كوه كوهم

               ز يار غار ديرينروزگار خود به اندوهم

               چه خويشی با چنين درويش ناخويشی

                که زیر خرقهٔ صد وصلهٔ فقرش،

            قبای اطلس بزم تنآسانی* است؟

               خدایی  می نماید، لیک در سودای شیطانی است.

               دل معصوم من در چنگ گرگ تيز دندانی است،

              كه مي ‌داند دريدن را، نمي داند، وليكن دوختن را**

               مرا ياري نخواهد كرد، آيا عقل دورانديش

               در اين هنگامهٔ تشويش؟

               رها خواهد نمود آيا مرا در تنگهٔ دشمن كمين بگرفته ‌ای تنها،

               كه تا از خون سرخ آخرين انديشهٔ با خلق بودن، پاك بودن، زندگي كردن

               تهی سازد رگ جنبان جان جاودانی را؟

               من از زنگار هر آيينه بيزارم

               كه مي ‌پوشد جلای روشن تصوير معصوم حقيقت را

               ولي اين «خويش» نادرويش، بيمار است

               ز هر تصوير در آيينه بيزار است.

               چه خويشي با چنين درويش ناخويشی

               در اين هنگامه ی هنگامه‌ ها؟

               ميان ما نه جای آشتی، نه جای زنهار است

               برای آخرين بار، از ميان ما دو تن، تنها يكی بايد بجا ماند:

               من معصوم، يا آن «خويش» نادرويش.

               كدامين را، خدا داند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

             * (بزم تناسانی به معنی  بزم عیاشی، تن پروری، خوشگذرانی، تن آسائی)

      ** ( اشاره به ضرب المثل " به گرگ دوختن آموز، دریدن داند")

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

پایان

بیهودگی

عکس از روزبه نوید

محمد زهری
از مجموعه برای هر ستاره
تهران ـ فروردین ۱۳۴۱

               در من؛

              ـ   یا  در تو ـ

               توان روییدن هست،

               در من؛

              ـ   یا در تو ـ

               توان تابیدن هست،

               اما؛

               با یک شکوفه، باغ  بهاران نمی شود.

               با یک ستاره، شهر چراغان نمی شود.

               این باغ؛

               محروم از نوازش انگشت بادها

               بیگانه با طراوت باران آشنا.

               در من؛

             ـ  یا در تو ـ

               توان روییدن هست،

               اما؛

               با یک شکوفه، باغ  بهاران نمی شود.

               این شهر؛

                ـ خاموش دیر ساله ی جادوی پایدار

               تاریک بی دریچه ی شب های ماندگار ـ

               چشم انتظار معجزه ای هم نیست.

               در من؛

               ـ   یا در تو ـ 

               توان تابیدن هست،

               اما؛

               با یک ستاره، شهر چراغان نمی شود.

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

پایان

نامرد

عکس از روزبه نوید

محمد زهری
از مجموعه برای هر ستاره
تهران ـ تابستان ۱۳۴۰

              سراغی نیست

              ز مرد ِ مرد

              به ایوان پلید خانه ی بی زاد و رود ما، چراغی نیست

              اجاق نسل ما کور است و درد ما همه این درد.

              تپش در کوه و جوشش در بیابان است

              عَصِیر* خون گرمی در کمرگاه بهاران است

              ولی از جنبشی خالی است رگ هامان 

              عطش های شگرف شهوت اجداد

                    ـ بنای آفرینش های جاویدان ـ   

              فروکش کرده در ما، سال های سال

              نه بذری ، بذر

              نه خاکی، خاک

              عقیم از زادن ایم و عاجز از بنیاد

              سترون، پاک

          سراغی نیست

              زمرد ِ مرد

              همه نامرد ِ نامرد ایم و درد ما همه این درد.  

*: (عَصِير به چكيده و عصاره هر چيزى اطلاق می شود و همچنین به آب ميوه ای كه كنسرو شده باشد.)

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری
پایان

سه بستر

عکس از روزبه نوید
محمد زهری
از مجموعه برای هر ستاره
تهران ـ تابستان ۱۳۴۰

             بستر اول

             گورگاه من

             چون دل تنگ و سیاه من

             از تب و افسوس، لبریز است

             آتشِ تیز است

             خسته هستم،

             خواب نیست

             تشنه هستم،

             آب نیست

             بستر دوم

             بستری خالی است

             آشنایی نیست

             آشیان جفت من،

             ـ مرغک معصومِ باغستانِ سرسبزِ نهفتِ من ـ

             رنگ غربت خورده است انگار

             شب ـ همه شب ـ ساکت و بیدار

             با نوازش های دست ماهتاب غمگسار

            بستر سوم

            خوابگاه کوچک فرزند شاد من

            ـ مادر ناز عروسک هاش،

            با آن مهر بی همتاش ـ

            بستری تنها ست، لیکن

            بوی دلخواه تن گرمش

            روان در جویبار یاد من

·        گر چراغ خانه روشن ماند

·        کس نمی گوید که «خاموش!»

·        گر عذابی در دل من ماند

·        کس نمی گوید:  

·        «فراموش!» 
 

·        هیچکس را سراغی از شب من نیست

·        آنکه پرسد:  

·        «آی، مرد خسته، مرگت چیست؟»،

·        کیست؟

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

پایان