بانگ صحرا

محمد زهری

از مجموعه برای هر ستاره

تهران - شهریور 1339   

·        بانگی ز دوردست کویری بلند شد:

·        «ای سایبان ابـر!

·        ایـن مارِ راه،

.    تشنهٔ باران ندیده ‌ای است

·        ایـن خار بوته،

.   ریشهٔ خشکی کـشیده ‌ای اسـت‌

·        صحرا،

.   سراب مردهٔ خالی اسـت

·        عـریان و زخم خورده و بی زاد و برگِ زیست

·        مانده است زیر چکمهٔ خونین آفتاب.

·        ای سایبان ابـر!

·        مـا را در این شکنجه مکُش، دریاب‌.

·        ترگونه‌ سـاز گـونهٔ مـا را ز آب خویش.»

·        ابر عـبوس و تـلخ و سیه، با شتاب خویش

·        خـاموش بـود و از سر صحرا گذشت زود 

·        اما هنوز، 

.   در طبق گوش‌ آسمان‌

·        بانگی بلند بود:

·        «ای سایبان ابر،

·        تـرگونه سـاز گونهٔ ما را ز آب خویش.»

پایان

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

آزار تنهایی

عکس از روزبه نوید

محمد زهری
از مجموعه برای هر ستاره
تهران ـ شهریور ۱۳۳۹

             هوای خانه، سنگین است و افسرده است
             گلی بی آب، در گلدان روی میز، پژمرده است
             صدای بوسه، یا موج طنین خنده ای، مرده است

             غبار آینه، پوشیده راه جلوه های پاک را بر خویش
             چراغ سقف، لرزان است از تشویش

             ورق های کتاب نیمه بازی، منتظر مانده است، دست آشنایی را
             نشسته گربهٔ شیطان و نا آرام و بازیگوش

             کنار پنجره، بی حوصله، اندوهگین، خاموش
             سراپا پرده و دیوار و ایوان، گوش
             که شاید بشنوند از خانه، گلبانگ صدایی را

             و یا بر سنگفرش کوچه ریزد پرتو فانوس
             به همراه نفس های شتاب آلود دلبندی
             که جان را می شکوفاند ز رستاخیز لبخندی

 
             نفس را می فشارد لحظه های حسرت و افسوس
             که با آن یاد، آرام و قراری دلنشین باشد
             نوازش های دستی نازنین باشد
             میان حلقهٔ چشمان من، برق نگین باشد

             چه آزاری است در این لحظه ها و یاد ها، بیگانه بودن با شکیبایی
             چه آزاری است، تنهایی.

پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

گلایه

عکس از روزبه نوید

محمد زهری

از مجموعه برای هر ستاره

تهران - شهریور 1339

            هر حکایتی، شکایتی است

               قصه ای، ز غصه ای است

               از غروب آشتی، کنایتی است

               نه دگر کبوتر دلی که پر زند

              در هوای پاک و روشن نوید

              خو گرفته با غبار راه

              دیده ی سپید

              سینه ی سیاه

               هر دریچه ای که باز می شود

               از شکاف آن

                دست استغاثه ای دراز می شود

               هر ترانه ای که ساز می شود

               ناله ی نیاز می شود 
 

               با خمیر ِ لحظه های بی درنگ مان

               مایه ی گلایه ای است

              آفتاب و ماهتاب

          آفریدگار ِ سایه ای است

               ای شکوفه های خرم ِ بهار،

               خسته ایم

               بسته ایم

               تا در این خزان جاودان نشسته ایم

                ای ستاره های آسمان ِ پاک،

               مانده ایم

               رانده ایم

               تا به خاک تیره، دل نشانده ایم 

                گوش ما پر از دریغ ِ روزگار

               خود چو روسپی، در انتظار سنگسار

               هر حکایتی ، شکایتی است

               قصه ای، ز غصه ای است

               از غروب آشتی، کنایتی است.

پایان 

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

سنگ صحرا نشین

عکس از روزبه نوید

محمد زهری

از مجموعه برای هر ستاره

تهران ـ ۱۳۳۷

             آسمان، تاریک و چرک آلود و بی مهتاب
             دشت ها بی سبزه و بی آب
             ابر، بی باران و باد ِ بی امان، در تاب،
             تا بر آرد از زبان سنگِ در صحرا نشسته، نالهٔ زارِ «مرا دریاب!»
             تا پس از آن، باد خسبد، ابر گرید، آب جوشد، دشت روید،
             آسمان در برکه ی مهتاب تن شوید.

             قاصد اندیشه اش راهی نبرده تا به شهر چاره سازی
             بر نمی آید ز دشت مرده، آوازی
             در سکوت سینه اش بیتوته کرده، سایهٔ رازی
             بال مرغ آرزو، دیگر نکرده میل پروازی
             زان که راه آسمان و دشت ها بسته است
             هر چه بوده، رفته،
             هر چه مانده ، همچو سربارِ دل خسته است

             زیر آوار غم کوتاهدستی، ناتوان است
             ناتوان از زخم تیغ بی دریغ کهکشان است
             سایه ها پوشیده بر اندام هر نام و نشان است
             سنگ صحرا، تشنهٔ مهتاب بام آسمان است
              لیک راهی نیست
             بر بساط روز و شب، خورشید و ماهی نیست

            او اگر ورد «مرا در یاب!» را گوید،
            با کلید عجز، در دولتسرای بی نیازی راه جوید
            پیش پایش باد خسبد، ابر گرید، آب جوشد، دشت روید،
             آسمان در برکهٔ مهتاب تن شوید
             سنگ تنها مانده در صحرای بی انجام
             می نشیند راحت و آرام

             لیک او خاموشِ خاموش است.

پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

خدای نا خدا

محمد زهری

از مجموعه برای هر ستاره

(تهران ـ ۱۲ مرداد ۱۳۳۷)

             من خدا را می‌ ستایم

             آن خدای مهربان را

             چشم بیداری که می‌ پوشد گناه این و آن را

             پشت دیوار شب تاریک بی‌ فانوس

             آن که خشم خویش را سوزانده بی‌ افسوس

             تا مبادا جوش آن خاموش سازد آسیابی بی نشان را

             این شب مهتابی افسانه از او ست

             این شراب کهنهٔ خمخانه از او ست

             او نشسته روی فرش سبزه پوشِ دشت بی آغاز و بی انجام،

             زیر چتر آسمان باز

.
             او ست در هر پرده و پیمانه و پیغام

             او ست در هر راز و هر آواز

             بذر دردی را اگر ابلیس افشاند

             آرزوی خرمن اش را در دل ابلیس می سوزد

 
             او به باد دلنشین صبح آموزد

             تا غبار فتنهٔ اندوه بنشاند.

             من خدای مهربان را می ستایم

             او مرا در خلوت خود راه داد

             او مرا در بارگاه عزّت خود، گاه داد

             او سر و بالین مرا داد

             روز آرام و شب شیرین مرا داد

             او شراب تازه ام را چون شراب کهنه، مستی داد

             او به من ـ آن رهرو افتادهٔ اندوه ـ هستی داد

             با گناه جاودان، در پشت این دیوار بی فانوس

             من ـ به کفرآلوده، بی ایمان و بی افسوس ـ

             این خدا را می ستایم

             این خدای آشنا را می ستایم

              نیست او پروردگار هر که هست و هر چه هست

             او خدای ناخدایی چون من است!

پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری