وقتی تو نیستی

اثری از حسین رزاقی
محمد زهری 

از مجموعه برای هر ستاره 

تهران ـ شهریور ۱۳۴۲

               وقتی تو نیستی

               تا روز نو، نگارِ شگون* گیرد

               من نیز ـ ای پناه،

               ای دلنواز، ـ

               تنها ترین پرندهٔ بی آشیانه ام

               الفت به هیچ آب و گِل ام نیست

              پندار بی تو بودن و سر سبزی

              ـ حتی برای یک نفس عمرـ

              پندار خام کِشتهٔ دیم** است و خشکسال

              دل،

              ـ این بی قرارـ

              چون خانه در غروب خزان، تنگ می شود

               وقتی تو نیستی

              انگار شهرِ همهمه، خالی است

               ره، رهگذار را

              ـ از وحشت سرایت طاعون ـ

              از خویش رانده است

              با من که خوابگردِ غریبم،

              یک در، به روی پیک پیامی، گشاده نیست.

              وقتی تو نیستی

              من نیز نیستم.

    *شگون: میمنت، خجستگی

   **دیم: زراعت با آب باران

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

پایان

شهر خالی نیست

عکس از روزبه نوید

محمد زهری 
از مجموعه برای هر ستاره 

تهران ـ شهریور 1342 

               دست ِ بادی - گرچه جام جان - تهی کرد از شراب پاک اطمینان

               تا سلامت مانده جام جان،

               باز هم لبریز باید شد

               ابرهای تازه را با ابرهای کهنه باید بست

               بعد باران خواست

               از زمین ـ آنگاه ـ چشم مخملی از سبزه یا آیینه ای از چشمه ساری داشت،

               تا توان از سینه ی خار بیابان، شیرخشت عافیت دوشید

               از سر ِ دیوار باغی، برگ بیدی چید

               یا گل خطمی، به دامن ریخت

گل ختمی: عکس از روزبه نوید

               باز باید دست را با دست های دیگران پیوست

               تا غروب کوچه، بازی کرد

               با کبوترها، پیام از آسمان آورد

               طاق ایوان را پناه ِ بی پناهی پرستو ساخت

              باز هم لبخند باید شد

               گرچه شهر از زهرخند ِ دشمنی، تلخ است،

               شهد باید شد،

               گوارا شد

     دوست را باید میان خیل ِ دشمن، یافت

                همنفس، همراه باید شد

                با هزاران مشعل، از چنگال ِ شب باید رهایی جست

                شهر خالی نیست

                گوش باش، آواز می آید از آن خانه

                همزبانی، همدلی را می سراید

                  گوش باش!

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

پایان

با برگی از یاد

محمد زهری 

از مجموعه برای هر ستاره 

تهران ـ شهریور ۱۳۴۲

               با برگی از یاد

               ـ  چون باد ـ

               نجوای ما یک لحظه با برگ گیاهی است

               آن هم به آیین فرا دستان، گناهی است 

               بیگانه با آمرزشِ یزدانِ جاویدِ خطا پوش

               اینک که هستیم 

               هر چند خواریم و فرو دستیم

               گویی به طاق آسمان، خط شکستیم،

               کاین گونه می پوشند مان با پردهٔ ساروج* خاموشی

               با رنگ نیرنگ فراموشی، 

               با برگی از یاد

               ـ  یادی از آن آمیزشِ یک لحظه با برگِ گیاهی ـ

               گاهی و گاهی                           

عکس از روزبه نوید

               می ریزد از حلقوم تنگ زندگانی، قطرهٔ فریاد:  

               «ای جاودانه نام،

               ـ  فانوس شب های سیاه و سردِ بعد از مرگ ـ

                آواز ما را بشنو از این بام:

  

               هر چند بر طاق بلند آسمان، خط شکستیم

               پوشیده با ساروج خاموشی

               با رنگ و نیرنگ فراموشی،

               بی پرده می گوییم، اما

               خواهی نخواهی 

               ـ  در حساب زندگی ـ

               ما هم کسی هستیم»

             * ساروج: مخلوطی است از آهک و خاکستر یا ریگ که در آب به مرور جذب انیدریک کربنیک کند و آهکش به صورت سنگ آهک در  آید که محکم و پایدار است از ساروج برای ساختن  حوض، آب انبار، گرمابه و بنای خانه استفاده می شود.

ویرایش از تار نمای دایره المعارف روشنگری

پایان