دست ِ بادی - گرچه جام جان - تهی کرد از شراب پاک اطمینان
تا سلامت مانده جام جان،
باز هم لبریز باید شد
ابرهای تازه را با ابرهای کهنه باید بست
بعد باران خواست
از زمین ـ آنگاه ـ چشم مخملی از سبزه یا آیینه ای از چشمه ساری داشت،
تا توان از سینه ی خار بیابان، شیرخشت عافیت دوشید
از سر ِ دیوار باغی، برگ بیدی چید
یا گل خطمی، به دامن ریخت
گل ختمی: عکس از روزبه نوید
باز باید دست را با دست های دیگران پیوست
تا غروب کوچه، بازی کرد
با کبوترها، پیام از آسمان آورد
طاق ایوان را پناه ِ بی پناهی پرستو ساخت
باز هم لبخند باید شد
گرچه شهر از زهرخند ِ دشمنی، تلخ است،
شهد باید شد،
گوارا شد
همنفس، همراه باید شد
با هزاران مشعل، از چنگال ِ شب باید رهایی جست
شهر خالی نیست
گوش باش، آواز می آید از آن خانه
همزبانی، همدلی را می سراید
گوش باش!
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری
پایان
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر