اشارت

عبارت، زبان علم است  
و

اشارت، زبان معرفت 
تذکره الاولیا (عطار)

محمد زهری 
از مجموعه برای هر ستاره 
تهران ـ اسفند ۱۳۴۴

                 زبان روزگار ما، اشارت است

                 نمی توان ـ به روشنی ـ سخن ز باد گفت

                که باد عاصی، از حصار ها، به کوه ها گریخته است

                و نام باد بر زبان، زبانه ای است

                که بال خشم شعله را به بام خانه می کشد

                در این زمانه، باد، کینه را نشانه ای است

                زمان، زمان دیگری است

                حکایت بریده ای است، روزهای پیش

                که اسب بانگ بی لگام بود،

                در این زمین

                در این زمان

                حدیث خاک پایمال و ماندگار

                حدیث رایج زمانه است

                سخن ز عشق هست بر زبان مست

                ولی ز عشق دست و دست

                که در سرود خواهش رهی است

                نه عشق راستینِ قلب و قلب

                چه هولناک عبرتی است

                که قصه گوی بی کنایهٔ جسور

                به یک طلسم، سنگ گشته است

                و خون پاک مرغ های حق

                به روی خاک باغ، لخته است

                تمام راه های باز

                به شاهراه شهر عیش می رسد

                دریغ رفتگان، راه دیگری است

                عبث، عبوس مانده ای و رنجه ای

                که شاخه های حرف، بی جوانه است

                زبان روزگار ما، اشارت است

                به کول٘بار هر کرشمه ای

                هزار نکته و سخن روانه است.

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری 

پایان