عکس از روزبه نوید
محمد زهری
از مجموعه «برای هر ستاره
تهران ـ اسفند ۱۳۳۹
تهران ـ اسفند ۱۳۳۹
حیف و صد حیف کز این باغ
طعم آن میوه که روزی شیرین
بوی آن گل که زمانی دلخواه
مانده در گوشهٔ صندوقچهٔ یادِ کهن
باد می نالد و می پرسد:
«کو گل و میوهٔ این باغ بزرگ؟!»
من که پژمرده و مهجور زمستانم
ریشه ام منتظر شیرهٔ خاک
شاخه ام تشنهٔ خورشید بهار
باورم نیست، ولی می گویم:
«منتظر باید بود
می رسد موکب فرخندهٔ آن هستی بخش
که گل و میوه از آن بارور است.»
آه، منتظر باید ماند!
این نویدی است، در آویخته بر پردهٔ رنگ
حیف و صد حیف که می گردد و می گردد، سال
لیک این باغ بزرگ
شوره زاری است
چون دل سوختهٔ من، بی برگ
چون دل سوختهٔ تـو، بی بـار.
پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر