محمد زهری
از مجموعه برای هر ستاره
تهران ـ فروردین ۱۳۴۰
اتاق روبرو خاموش و تاریک است
فقط در آن، گُل یک آتش سیگار می سوزد
و با آن، شمع یک پندار می سوزد
ـ نشان روشنِ همسایهٔ اندیشمندِ ساکتِ بیدار ـ
هزاران خشت روی خشت، بالا می رود با فکر
که باروی پناه تازهٔ آزار های کهنه ای باشد
خیال از دانه رویانَد، درخت نور
که در آن، آشیانِ مرغکانِ خسته ای باشد
اتاق خانهٔ من نیز تاریک است
فقط در آن، گُلِ یک آتش سیگار می سوزد
و با آن، شمع یک پندار می سوزد
ـ نشان من که می اندیشم اندر آن ـ
من اینجا سخت در کارِ درختِ نور و بارویِ پناه تازه ای هستم
که با آن خویش را و دیگران را روشنی بخشم،
ولی تا من در اینجا، او در آنجا
و من تنها و او تنها ست،
نه، باروی پناه تازه ای بنیاد خواهد شد
نه، خواهد رُست در خاکی درخت نور
اتاق روبرو، خاموش خواهد ماند
به مانند اتاق مانده در تاریکی من
فقط در آن، گل یک آتش سیگار خواهد سوخت
و با آن، شمع یک پندار خواهد سوخت
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری
پایان
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر