محمد زهری
امروز را عشق است
(تهران ـ بهمن ماه ۱۳۳۵)
در چنتهٔ بود و نبود، امروز را عشق است
امروز را با آن گذرگاه نگارینش
امروز را با آن گذرگاه نگارینش
با زندگی مان، گر فریبی هست، باشد
زیرا زمانه سر به سر رنگ و فریب است
دل های ما بیگانه، اما چهره ها مان آشناگونه است.
ما ابلهان، بیهوده می گوییم: «با هم
یک دلیم و یک زبانیم
در بزم هم، مستیم
در سوگ هم، اندوهناکیم.»
زیرا زمانه سر به سر رنگ و فریب است
دل های ما بیگانه، اما چهره ها مان آشناگونه است.
ما ابلهان، بیهوده می گوییم: «با هم
یک دلیم و یک زبانیم
در بزم هم، مستیم
در سوگ هم، اندوهناکیم.»
دیگر نمی دانیم در هر بزم، شادی نیست
در هر سوگ، ماتم نیست.
ما خود شناس و خود پرستیم
خود را میان هر نبود و بود می جوییم
از خویش می گوییم و هم با خویش می گوییم
اینها فریب است و فریب است و فریب است
دردا که نام این تهی را زندگانی می گذاریم
امروز را با آن گذرگاه نگارینش
فردا و دیروزی که انبانش پر از هیچ است
هرگز نمی ارزد به ضایع کردن امروزِ شیرینش
من خویش می گویم، ولی یک لحظه هم باور نمی دارم
من
ـ همچنان تو ـ
این سراب تشنگان را آب پندارم
با دشمنان مرده در کارام
دل را به هیچ و پوچ می بندم
گاهی دلم افسوس روز رفته را دارد،
یا از گذشتش شادمانم
گاهی هم از فردای نا آگاه ترسانم
یا می نشینم با امید روز نو، با آن گذرگاه نگارینش.
پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر