دور مانده از بهاران.
این زمین سوخته
ـ تشنهٔ یک بوسهٔ باران ـ
از کدامین ابر عابر می شود سیراب؟
پر شده از ابر باران، جای پای اسب های ایلخی.
چشمه ها جوشیده زیر کوه
کاسه های چاله ها را سیر کرده از عصیر ابر.
لیک اینجا
ـ زیر سوزان آفتاب آسمان ـ
تشنه سوز بوسهٔ ابری است
یک زمین سوخته ز آسیب تابستان.
ابر ها، ای ابر های دور!
چاره سازی، زیر بال سایهٔ مرطوب تان، رسته است
دست تان، درمان بیمار ز خشکی با سراب مرگ پیوسته است
گریه تان، مشکلگشای عقدهٔ بسته است.
رحمتی، کاین ساقه ها می پوسد از بی آبی، آخر
مهرگان را پیشکش از خوشه ای هرگز نخواهد ساخت،
وای خواهد سوخت!
دور مانده از بهاران.
این زمین سوخته
ـ تشنهٔ یک بوسهٔ باران ـ
از کدامین ابر عابر می شود سیراب؟
پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر