آشوب

محمد زهری
از مجموعه برای هر ستاره
محمد زهری، تهران - ۹ تیر ۱۳۳۲

            خشم بگرفت و برفت از سر ناز
            گفت: 
            «دیگر نسپارم به تو راز
            در میان من و تو هر چه گذشت
            سایه ای بود گریزا كه گذشت»

            من به جا ماندم و انبوه نیاز
            بوسه ای مرده و آغوشی باز
            تن تبداری در راه دراز
            در نهادم گل آشوب شكفت
           عقل پندی و دل افسونی گفت.

           دل نهیبم زد و گفتا: 
           «برخیز،
           دامنش گیر و به پایش، آویز
           به رهش اشك نگونساری ریز
           تا به رحم آید و دل بازد، باز »

          عقل گفت ام كه سراب است، سراب
          آنچه پنداری، سرچشمه ی آب
          مكن اندر طلبش هیچ شتاب
          آتشش میرد و با سوز، بساز.
          گقت چشم ام:
          «چه اثر داری از او؟»
          گفت گوش ام:
          «چه خبر داری از او؟»
          پای پرسید:
          «رهش كی پویم؟»
          دست پرسید:
          «برش كی جویم؟»

          گر ره عقل بگیرم در پیش
          چكنم با دل دیوانهٔ خویش؟
          تار و پودم همه او را طلبند
          دلم از ریشه جان كرده، پسند

         همهٔ اویم و فارغ از خویش
         نهراسم دگر از زحمت نیش
         نپذیرم دگر از ناصح، پند

 پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری