سوء ظن

عکس از روزبه نوید

محمد زهری 
از مجموعه برای هر ستاره 

تهران ـ آبان ۱۳۴۳

             به که پیغام گزارم؟
             به کدامین مرد،
             راز سربستهٔ نجوای تو را باز رسانم؟

             به کدام اهل درد،
             سخن از پردهٔ اندیشه برانم؟

             شهر در خوابِ خوش
             خرگوشی است
             غرقِ در خاموشی است

             مرد بیداری بر نیمکت میدانی،
             -خسته و مانده و سرد -
             منتظر مانده فقط جامی را،
             که در آن داروی بی هوشی است
             نه پیغامی را

             بار سنگین رسالت را ، باد
             بر سر شاخهٔ سنگین نخواهد برد

             از هراس باران

             غوزهٔ پنبهٔ ایمان
             در پس پستوی نسیان، پنهان است
             پیک پیکان در پشت،
             کِشتهٔ رنگ رفیقان است*

             با رسولان دروغین،
             وعدهٔ بیهدهٔ روضهٔ رضوان است

             ای دریغا، درد این است
             که در این شب،
             در این شهر دشمنکام
             هیچ چشمی بر در نیست
             هیچ دستی
             ـ حتی در خواب ـ
             بی خنجر نیست

             تو نمی دانی، دشمن کیست
             من نمی دانم، با من کیست
             من و تو تنهاییم.

             (* پیک با ی کشیده به معنای زخمه می باشد و ابزاری است جهت نواختن برخی سازهای زهی.

             « پیک پیکان در پشت،
             کشته رنگ رفیقان است »

              یعنی:

              زخمهٔ نوک پیکان، محصول نیرنگ رفیقان است که بر پشت کاشته شده است.)

ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری

پایان