تهی تَرکِش

محمد زهری

از مجموعه برای هر ستاره
تهران، ۷ تیر ماه، ۱۳۳۳

              ترکش عزمم تهی از تیر بود
              ورنـه صد ره، کار دل می ساختم
              می شکستم قصــر عـاجِ  وهــم را
              خانه ای از سنگ و گل، می ساختم

              من که بودم،کیستم؟ 
              دردا که هیچ،
              از نشـان زنـدگی بـا مـن نماند
              هر عنان سستی به سر منزل رسید
              تـوسن رهوار من، بی راهـه رانـد

              عمر من در مُهمَل پندار رفـت
              پرده های خواب در چشمم نمود
              هر چه دید، از زندگانی دور بـود
              وهم بود و وهـم بـود و وهم بود. 

              هیچ هیچ ام، در ترازوی زمــان
              قدرم از بیشی و از پیشی گذشت
              رنگ های چاره زد اندیشــه، لیک
              کار دل از چاره اندیشی گذشت

              مار افسرده است عزمم، ای رفیق
              آفتابی بایدش در پشت و رو
              تا بـسـازد کار نا سامان دل
              لیک کو آن آفتاب گرم، کو؟

پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری