کتیبه

محمد زهری

از مجموعه برای هر ستاره
تهران ـ ۶ خرداد  ۱۳۳۴

              آری، حکایتی است که نقشش نهاده ام
              بر لوح کوهپایهٔ چشــم امید مند
              از بس که در گذار سواران نشسته ام
              بر جا نمانده جز اثـر پنجهٔ گزند

              آورده ام بـه قصه که چـون ساز قلب من
              شـد کوک چیـره دستی دستان روزگار
              در انتظار زخمه ای از خویش رفته ام
              گردیده ام به درد فرو مایگی دچار

              با این زبان مرده که من قصه های خویش
              در سلک آن کشیدم و رنگش زدم بــه خون
              کس آشنا نبود و نشد آشنای من
              رنگم پرید و قصه مـن گنگ شد، کنون

              ای آخریـن سوار که لوح نگاه من،
              در پیش چشم توست و در آن هشته ای نگاه،
              تو نیز اگر حدیث مرا نشنوی ز جان
              نا خوانده ای ـ همیشه ـ بمـانم بـه کنج راه

                           (سلک: به رشته ای‌ اطلاق می شود که‌ چیزی‌ را به آن‌ می کشند.)

پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری