نیاز

جبر (ضرورت، نیاز) کور است

تا زمانی که ما بدان وقوف نداریم.

اختیار (آزادی) درک جبر است.

کارل مارکس

محمد زهری

از مجموعه برای هر ستاره
تهران ۲۲ مهر ۱۳۳۳

 مینا ماده ای است از لعاب شیشه ای شفاف که آا روی کاشی و فلزات برای نقش و نگار بکار می برند . 
ترکیبی است از لاجورد و طلاو غیره که در کوره می برند و از کوره، شفاف مثل شیشه کبود رنگ بیرون می آید. 
فلزی است که با رنگ های لعابدار مخصوص نقاشی و تزیین شده 
این رنگ هابر روی آن در درجات بسیار بالای حرارت ثابت می ماند . 
 آبگینه الوان که درمرصع کاری ها بکار می برند. 
 آبگینه 
شیشه شراب
از فرهنگ واژگان فارسی 

 

 گل مینا

گل مینا در شمال ایران رویش فراوانی دارد. 
طول گیاه ۳ تا ۶ اینچ، با گل‌ های زرد لیمویی که میوه‌ ای با روپوش مودار است.

              جهان آفــرین، در نهـــادم نهاد،
              نیــازی، که آتش بـه جانـم زند
              گهی بشکند، عقدهٔ شرم را
              گهی بوسه بر دشمنانم زنـد

             زنی را بـر آرد که این است نـام!
             دلم را بشورد که او را بجوی!
             چو او را مــراد طــریقت کنم
             بریزد ز مینای قدر، آبروی

             ز جاهی، شکیبم، برانـد ز دل
             ز رغبت بر انگیزدم از وجود

             سپس دشنه ام را دهد، آب زهـر
             که بر سینهٔ حائل آرم، فرود

             بـتابـد سـر شاعرم را ز راه
             بـه دشت عدو، رهنوردم کنــد
             نهد بـار نـامردمـی بر دلم
             نـیایـشگر بزم دردم کند

             گهی خواسته ـ عیش فانیِ دهـر ـ
             بخواند مرا، تــا فریبم دهد
             ز حرصی کـه بیگانه بـا عالمی است
             غریبیِ عالم، نصیبم دهد

             غرورم بـه تـالاب پستی کشد
             سرم را فرود آورد از فراز
             بیندازدم پیش درگاهِ جور
             بیالایدم از زبونیِ آز

             در بندگی، بر سر کوی او ست
             چـو آنجا رسی، حلقه در گوش کن
             پرسـتـندهٔ آرزوی خودی
             در  آنجا، خدا را فراموش کن

             مگــو:
             «کیستم؟»
             نیستی جـز نیـاز
             چو او هست، «من» را دگر بار نیست
             فرو بند دم را ز هر گفتگو
             که در پـرده، جز او، به گفتار نیست

             نیــاز ار نبود، این هیولای شــام
             کجا مرغ روزِ مرا مـی ربود؟
             که گوید، «یکی بود و نابود شـد
             سپس قصر شب را، یکی هم نبـود!؟»

             جهان آفـرینا، به خـورشیـد و مـاه
             بنـوشم شرنـگ، ار ببخشی به مــن
             ولــی تاب جام نیاز ام نماند
             بگیر از من این جام و بر سنگ زن

پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری