محمد زهری
از مجموعه برای هر ستاره
تهران ـ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۳۴
از زمین تا آسمان دور است
«من» روز، آستان مهر پر نور است
«من» شب، آشیان ظلمت کور است
«من» روز از سرای خویش می آیـد، بـرون آرام
به کرداری کـه کس از هـمسرایان نشنود، آواز
شکوفاند ز چشم ساکت خود غنچـهٔ پـرهیز
نیایش می کند در ورد لب های سخن پـرداز
«من» روز از فریب آنچـه هست و نیست پیدا
ز سینه، زنـگ های کینهٔ دیریـنه، می رانـد
سبکبار از نهیب طعنهٔ هر عابر گمراه
بـه پشت پنجره، آواز خیر اندیش می خواند
«من» شب تا «منِ» روز،
از زمین تا آسمان دور است
«من» روز، آستان مهر پر نور است
«من» شب، آشیان ظلمت کور است
سگان کوچه گرد، اندر پس او راه می افتند،
«من» شب از حصار میکـده، چون سر کشد بیرون
اگر چه نیمه شب، آشفته سازد خفتگان را خواب
به ناخوش خواندنی، خرسند سازد خاطر محزون
«من» شب در کلاف گول می پیچـد، نهاد خویش
ثواب آخرت را دیر گاهی رفتـه، بشکسته است
دگر بـی نـام و ننگ، از بند و باری ره نمی جـوید
رخ نیرنگ را در رنگ های گونه گون بسته است
«من» شب با «من» روز، این زمان آمیخته در هم
و مـن آمیزه ای هستم که نامم را تـو مـی دانی
«من» روز آشنـای تـوست، ای چشمان مهر آویز!
«من» شب را اگر بینی، ز خود چون مرگ می رانی
«من» شب، حکمران ظـالم آینده ام بـاشد
«من» روز، عـاقبت تسلیم می گردد «من» شب را
دریغـا، خوشـدلی از مهـر تـو دیگـر نخـواهم دید
شـود، آیـا که گردم روزگاری روزبـه؟
حاشا!
پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر