.jpg)
محمد زهری
از مجموعه برای هر ستاره
تهران ـ ۲۲ بهمن ۱۳۳۳
به دکتر مراد علی زهری
چـــون کف دریــــا، سپیدی مـی نمــود
بــــادبـانـم بـر دکـــــل هـای بلنـــــد
بـــاد از ساحـــل بـه دورم مـــی کشید
مــی گـــریزاندم ز بــــوم گـیر و بنــد
هیـچ بــر ســـاحــل نــدارم، تـا بــر آن
حســرت آویــزم بــه یــاد آنچــه هست
سـرنـــوشتم مــانـده در چنـگال بــــاد
رفتــه هـایــم، رفتـه هــای پـر شکست
روز هــا رفتــم بــر آب و خـواند گـرم
سینـــهٔ دریـــــا، نـــــوای دلــــفریب
چشـم مــن رنگ کبـــودی هــا گــرفت
در خــــــم نیلـــــی بــــــالا و نشیب
تــا شبـی در پــردهٔ بــی رنــگ صبــح
یک جـــزیــره پیش چشمم بـــاز مــاند
اشـتـیــاقــم را ز کــــنج سینـــــه ام
سبــزه و گــل های سـاحل بـاز خـواند
بــــادبــــان قــــایقـم پیچیـده شــــد
لنگـــرم در مــاسـهٔ ســـاحــل نشست
بــار دیگــر، پــای مــن بر روی خــاک
نقش نعلــم را ز کـــفش کـــهنه بست
در جــزیــره رفتم و در کــوچـه بــــاغ
فــرش بــود از برگ و گــل قـالیچه ها
خنـدهٔ خــورشیــد و بـــوی صبح بـــود
شــوق ریــز و رنــج گیــر و جـــانفزا
جرعه نوشان، سرخوش از چنگ و شراب
مــــردم از اندیشــهٔ فــــردا بـــــدور
مهــر ورز و گلفشــان و نغمه خــــوان
گلـرخـــان در رقص شیـــرین ســـرور
بــا همـه، جـوشیــدم و بـــردم ز یـــاد
آنچـه بــود از غصـــه دیـریـن به جــای
مهــر ورز و گلفشــان و نغمــه خــوان
بستــرم بــــا هــر تن گـــرم آشنـــای
چنــــــد روزی رفت و روزی اوفتــــاد
بــــر دل مــــن ســــایـــهٔ درد آوری
بــــادبـانـم بـر دکـــــل هـای بلنـــــد
بـــاد از ساحـــل بـه دورم مـــی کشید
مــی گـــریزاندم ز بــــوم گـیر و بنــد
هیـچ بــر ســـاحــل نــدارم، تـا بــر آن
حســرت آویــزم بــه یــاد آنچــه هست
سـرنـــوشتم مــانـده در چنـگال بــــاد
رفتــه هـایــم، رفتـه هــای پـر شکست
روز هــا رفتــم بــر آب و خـواند گـرم
سینـــهٔ دریـــــا، نـــــوای دلــــفریب
چشـم مــن رنگ کبـــودی هــا گــرفت
در خــــــم نیلـــــی بــــــالا و نشیب
تــا شبـی در پــردهٔ بــی رنــگ صبــح
یک جـــزیــره پیش چشمم بـــاز مــاند
اشـتـیــاقــم را ز کــــنج سینـــــه ام
سبــزه و گــل های سـاحل بـاز خـواند
بــــادبــــان قــــایقـم پیچیـده شــــد
لنگـــرم در مــاسـهٔ ســـاحــل نشست
بــار دیگــر، پــای مــن بر روی خــاک
نقش نعلــم را ز کـــفش کـــهنه بست
در جــزیــره رفتم و در کــوچـه بــــاغ
فــرش بــود از برگ و گــل قـالیچه ها
خنـدهٔ خــورشیــد و بـــوی صبح بـــود
شــوق ریــز و رنــج گیــر و جـــانفزا
جرعه نوشان، سرخوش از چنگ و شراب
مــــردم از اندیشــهٔ فــــردا بـــــدور
مهــر ورز و گلفشــان و نغمه خــــوان
گلـرخـــان در رقص شیـــرین ســـرور
بــا همـه، جـوشیــدم و بـــردم ز یـــاد
آنچـه بــود از غصـــه دیـریـن به جــای
مهــر ورز و گلفشــان و نغمــه خــوان
بستــرم بــــا هــر تن گـــرم آشنـــای
چنــــــد روزی رفت و روزی اوفتــــاد
بــــر دل مــــن ســــایـــهٔ درد آوری
گفتم:
«اینـــک دل، از ایـن ســاحل گــــرفت
رفــت بــــاید ســـرزمیـــن دیگــری»
چــون کـف دریــا، سپیـدی مــی نمـود
بـــادبـــانم بــــر دکـــل هــای بلنــد
بـــاد از سـاحـل بــه دورم مــی کشید
مــی گـریـزانـدم ز بــوم گیــر و بنــد
«اینـــک دل، از ایـن ســاحل گــــرفت
رفــت بــــاید ســـرزمیـــن دیگــری»
چــون کـف دریــا، سپیـدی مــی نمـود
بـــادبـــانم بــــر دکـــل هــای بلنــد
بـــاد از سـاحـل بــه دورم مــی کشید
مــی گـریـزانـدم ز بــوم گیــر و بنــد
ســال هــا بـــر آب، رانــدم درد نــاک
گشتــه ســـرگـــردان بحـــر بیکــران
روز و شــب چشــمـم نشسته در افــق
تـا کـه شـایـد گیـرد از برجــی نشــان
آن جـزیـره گـم شـد و از جست و جوش
بـــادبــــانـم پــاره شـــد از بــاد راه
او بــرایـم مــرد و لیکــن بهــر خویش
زنـدگـانـی مــی کنــد بــی رنـج و آه
جرعه نوشان، سرخوش از چنگ و شراب
مــردم از انـدیشــه فــــردا، بـــــدور
مهــرورز و گـلفشـان و نغمه خــــوان
گلــرخـــان در رقص شیـریـن سُــرور
ای کبــودی هــای دریــــای بـــزرگ،
آرزویــــــم مـــــــــرده در راه دراز،
آن جـــزیــره، دانــم از پیشم گــریخت
مــن دگـــر او را نخواهــم یافت بــاز
لیکــن امیــدی در ایــن دل مــی تپـد
تــا مـــرا بـــر سـاحـل خویشم کشـد
جــان مــن تلخــی گــرفت از آب تلـخ
کــام مـن، کــی ز آب، شیرینی کشد؟
کــور گشتم، بس کـه راهم روز و شب
آب بـــــود و آب بــــود و آب بـــــود
ای زمیــن، ای سنگ ساحـل هـای دور،
مـــردم از پهنــــای دریــــای کبـــود
گشتــه ســـرگـــردان بحـــر بیکــران
روز و شــب چشــمـم نشسته در افــق
تـا کـه شـایـد گیـرد از برجــی نشــان
آن جـزیـره گـم شـد و از جست و جوش
بـــادبــــانـم پــاره شـــد از بــاد راه
او بــرایـم مــرد و لیکــن بهــر خویش
زنـدگـانـی مــی کنــد بــی رنـج و آه
جرعه نوشان، سرخوش از چنگ و شراب
مــردم از انـدیشــه فــــردا، بـــــدور
مهــرورز و گـلفشـان و نغمه خــــوان
گلــرخـــان در رقص شیـریـن سُــرور
ای کبــودی هــای دریــــای بـــزرگ،
آرزویــــــم مـــــــــرده در راه دراز،
آن جـــزیــره، دانــم از پیشم گــریخت
مــن دگـــر او را نخواهــم یافت بــاز
لیکــن امیــدی در ایــن دل مــی تپـد
تــا مـــرا بـــر سـاحـل خویشم کشـد
جــان مــن تلخــی گــرفت از آب تلـخ
کــام مـن، کــی ز آب، شیرینی کشد؟
کــور گشتم، بس کـه راهم روز و شب
آب بـــــود و آب بــــود و آب بـــــود
ای زمیــن، ای سنگ ساحـل هـای دور،
مـــردم از پهنــــای دریــــای کبـــود
پایان
ویرایش از تارنمای دایرة المعارف روشنگری
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر